Z wielkim smutkiem i żalem żegnamy śp. Panią Zdzisławę Czesławę Huppert de domo Jedlecką, naszą sąsiadkę. Żegnamy Panią Zdzisię. Zmarła w wieku 92 lat.
Urodziła się w ubiegłym wieku – 21 maja 1934 r. w Kąśnej Górnej koło Tarnowa. Córka, we wspomnieniach podkreśla, że była góralką, silna, niezależna, z charakterem góralki. Ale Kąśna Górna to region etnograficzny Pogórza Ciężkowickiego, a jego mieszkańcy to Pogórzanie, a nie górale. Zatem ten charakter, który wszyscy znaliśmy, a szczególnie córka i wnuk, to wynik ciężkiego dzieciństwa i młodości. Miała 5 lat kiedy wybuchła II wojna światowa, była jeszcze ciągle dziewczynką kiedy po aresztowaniu matki musiała przejąć opiekę nad młodszym bratem i ciężko chorą babcią. Był głód, zimno i nieustający lęk. Dała radę.
Umysł miała ścisły i chęć zdobywania wiedzy. Kiedy rodzina przeprowadziła się na ziemie odzyskane do Pieńska, w woj. zgorzeleckim gdzie działały huty szkła oraz fabryka form szklarskich, rozpoczęła naukę w Technikum Przemysłu Szklarskiego, a po ukończeniu podjęła w tym zawodzie pracę jako księgowa, bo „liczby miała w głowie”. Tam też poznała swojego drugiego męża Emila Hupperta, kombatanta wojennego, który przybył na ziemie odzyskane z Krakowa. To była Jej wielka miłość po zawodzie związanym z pierwszym. narzuconym Jej przez rodziców, małżeństwie.
Do Krakowa, na Podgórze, przeprowadziła się z rodzicami i babcią. A po śmierci męża wprowadziła się do Domu Zasłużonego Kombatanta, gdzie wiodła spokojne życie – jak mówiła – to jest mój wspaniały dom, ciepło, wygodnie i ta przyroda w koło. To drzewo, którego gałęzie zaglądają do okien, te ptaki, które rano budzą, te kwiaty, które tak pięknie pachną, te bzy, które w maju rozkwitają – te bzy w kolorach bieli i odcieniach lila, które kwitły kiedy się urodziła w maju ubiegłego wieku.
Jaka była Pani Zdzisia? Miała charakter nieugiętej osoby, chciała do końca decydować o sobie, być sprawną, chociaż już na to Jej siły i zdrowie nie pozwalały, zawsze pięknie ufryzowana z koralami na szyi i strojami kolorystycznie do tych korali dobranymi. Długo była samodzielna, pomocna, tym którzy w biedzie, szczególnie kiedy mieszkała na Pogórzu, bo swoją biedę z dzieciństwa dobrze pamiętała. Kiedy nadszedł czas choroby, nie chciała się poddać, walczyła do końca, aby być samodzielną. Miała to szczęście, że nie była sama i chociaż broniła się przed opiekuńczymi ramionami córki, to córka przy Niej trwała jak cichy Anioł.
- Jeszcze wczoraj z wózeczkiem szła ulicą Seniorów Lotnictwa na zakupy,
- jeszcze wczoraj na spacer wybierała się do Parku Lotników,
- jeszcze wczoraj z naręczem kwiatów biegła na Podgórski Cmentarz na mogiłę rodziców i męża
- jeszcze wczoraj była w naszym Ogrodzie z gazetą, w której rozwiązywała krzyżówki
- jeszcze wczoraj podziwiała Ogród w pięknej kolorowej, letniej szacie
Dla nas to obrazy z Jej życia – jakby się wszystko działo wczoraj…
I ta ławeczka, „przechodnia”, ławeczka pamięci, przy ścieżce wijącej się w Ogrodzie, tuż za szpalerem wiśniowych drzew – będzie naszym drogowskazem do wspomnień o Niej.
Z Księgi Koheleta:
Wszystko zależne jest od czasu, ostatecznie od Boga
1 Wszystko ma swój czas,
i jest wyznaczona godzina
na wszystkie sprawy pod niebem:
2 Jest czas rodzenia i czas umierania…
Pożegnam śp. Panią Zdzisię fragmentem wiersza „Odejście” Zofii Pocilowskiej-Kann, który odzwierciedla miłość zmarłej do przyrody:
„…Lecz jakąś cząstką swej istoty
powrócę w łono Ziemi
aby trwać dalej
w liści poszeptach
w kwiatów dreszczach
i w traw łagodnym pochyleniu…”
Pogrzeb odbył się 18 listopada 2026 roku na cmentarzu Podgórskim w Krakowie.
Rodzinie składam w imieniu mieszkańców DZK z głębi serca płynące kondolencje.
Pani Annie Świder, sąsiadce dziękuję za okazywaną pomoc Pani Zdzisi kiedy nie było córki w pobliżu.
Elżbieta Kuta
