Jak nie kochać jesieni…
Tadeusz Wywrocki
Jak nie kochać jesieni, jej babiego lata,
Liści niesionych wiatrem, w rytm deszczu tańczących.
Ptaków, co przed podróżą na drzewach usiadły,
Czekając na swych braci, za morze lecących.
Jak nie kochać jesieni, jej barw purpurowych,
Szarych, żółtych, czerwonych, srebrnych, szczerozłotych.
Gdy białą mgłą otuli zachodzący księżyc,
Kojąc w twym słabym sercu, codzienne zgryzoty.
Jak nie kochać jesieni, smutnej, zatroskanej,
Pełnej tęsknoty za tym, co już nie powróci.
Chryzantemy pobieli, dla tych, których nie ma.
Szronem łąki maluje, ukoi, zasmuci.
Jak nie kochać jesieni, siostry listopada,
Tego, co królowanie blaskiem świec rozpocznie.
I w swoim majestacie uczy nas pokory.
Bez słowa na cmentarze wzywa nas corocznie
Jak nie kochać uczniów z Centrum Autyzmu w Krakowie, którzy liście grabią, do worków upychają, ogród podziwiają, drzewa przytulają, swoim ciepłem ich pnie ogrzewają, jesienny smutek uśmiechami rozjaśniają. Jak nie kochać uczniów, którzy z nauczycielami i opiekunami Ogród porządkują, ostatnie kwiaty podziwiają, opadłe liście kolekcjonują, ciekawostek botanicznych cierpliwie wysłuchują …
Elżbieta Kuta